“Je stapt hier anders op een patiënt af omdat je weet dat je een band opbouwt voor jaren.”
Na haar opleiding en een lange reis wist Marion Oomen (33) één ding zeker: een drukke verpleegafdeling was niets voor haar. Ze zocht meer structuur en de ruimte voor contact met patiënten, in plaats van direct toe te werken naar ontslag. Precies die plek vond ze op de dialyseafdeling van het ETZ, waar ze inmiddels al zes jaar met veel plezier rondloopt. Benieuwd waarom de ‘klik’ hier zo groot is? Je leest het hieronder.
Geland op de juiste plek
Na haar reis van elf maanden was het tijd voor het echte werk, maar waar begin je dan? De keuze voor een afdeling was nog best een gepuzzel. Tot haar oog viel op een vacature voor de dialyse. “Mijn opa dialyseerde vroeger, dus de wereld van de shunts was me niet vreemd,” vertelt Marion. “Ik besloot een ochtendje mee te lopen en wist het eigenlijk meteen: dit is het. De mix van techniek en de rust van geplande zorg was precies wat ik zocht. “Ik hou van een goed gesprek; hier bouw je echt een band op met patiënten en daar krijg ik enorm veel energie van.”
Zorg zonder ontslagdatum
Wat Marion het allermooiste vindt aan haar werk? Dat de zorg hier niet ophoudt na een paar dagen. “Op een verpleegafdeling ben je vanaf de opname al bezig met het moment dat een patiënt weer naar huis gaat. Bij ons is dat wel anders: mensen komen vaak jarenlang drie keer per week bij ons over de vloer. Het contact is daardoor heel vertrouwd en de meesten kennen ons gewoon bij de voornaam. Dat zorgt voor een heel andere sfeer als je de unit op loopt. Is het op een moment even rustig? Dan pakken we er gezellig de Rummikub bij.”
Eentonig? Echt niet!
Wie denkt dat dialyse een standaard kunstje is, heeft het mis. Geen enkele shunt is hetzelfde en de behandeling van een patiënt blijft elke keer weer maatwerk. “Mijn takenpakket is breed,” legt Marion uit. “Ik werk op de hemodialyse (bloedspoeling via een kunstnier), maar ik zit ook in het peritoneaaldialyseteam (begeleiding bij buikspoeling die patiënten thuis doen) en geef voorlichting aan patiënten met nierfalen. Er is voor mij zoveel afwisseling dat ik mezelf hier tot mijn pensioen zie werken.”
Het werk is dan ook allesbehalve eentonig. “De basis is dat ik als vast aanspreekpunt voor mijn ‘eigen’ patiënten zorg, maar mijn dag kan zomaar anders lopen. We worden ook opgeroepen voor acute dialyses of een behandeling op de IC. Juist die mix tussen de vertrouwde gezichten op de unit en de actie elders in het ziekenhuis is precies de balans die ik zocht.”
De nieuwe dialyseafdeling krijgt vorm
Niet alleen de zorg is volop in beweging, ook de afdeling zelf krijgt een flinke upgrade. Het team staat namelijk in de startblokken voor een grote stap: de verhuizing naar de huidige IC-afdeling, die wordt omgebouwd tot de nieuwe dialyseafdeling. “Collega’s denken mee over de indeling van de nieuwe plek,” vertelt Marion. “Het wordt moderner en we krijgen een stuk meer ruimte. Nu is het op de huidige plek soms nog behelpen als het druk is rondom de dialysestoel, maar straks hebben we de ruimte die echt past bij de zorg die we leveren.”
Collega’s voor het leven
Wat Marion het meest koestert, is haar team van zo’n 65 collega’s. “Vanaf mijn eerste sollicitatiegesprek voelde ik de saamhorigheid al. Een collega die ik nog nooit had gezien, wenste me in de gang al succes. Je mag hier echt jezelf zijn; als je een keer je dag niet hebt, is dat ook prima. Zelfs na zes jaar vraag ik gerust aan een collega: ‘Kun je even met me meedenken?’ Die veiligheid, dat je alles kunt vragen en zeggen, is me ontzettend veel waard. Sommige collega’s werken hier al 40 jaar; dat zegt eigenlijk alles.”
Die laagdrempeligheid stopt niet bij de verpleegkundigen; ze ervaart hetzelfde bij de vijf nefrologen. Of het nu gaat om een ingewikkelde medische vraag of even dubbelchecken: ze zijn enorm betrokken. En het gaat verder dan alleen de medische kant van het werk. Een persoonlijk praatje en een simpel ‘dankjewel’ zijn hier vanzelfsprekend.
Het ziekenhuis dat voelt als thuis
Hoewel Marion precies tussen Breda en Tilburg in woont, was de keuze voor het ETZ een heel bewuste. “Ik heb hier altijd al een fijn gevoel gehad. Het ziekenhuis heeft een huiselijke, prettige sfeer. Dat warme gevoel zit diep; toen ik hier privé was vanwege het overlijden van mijn vader, werd ik door het team op de IC zo menselijk opgevangen. Daardoor stap ik hier nog steeds met een goed gevoel naar binnen.”
De toekomst
In april heeft Maya haar sollicitatiegesprek voor de opleiding in regio Nijmegen. Ter voorbereiding presenteert ze tijdens de Internistendagen een casus van een patiënt met een zeer zeldzame stofwisselingsziekte. “Dat de vakgroep achter mijn sollicitatie staat en ik deze kans krijg, voelt al als een prestatie op zich.” Maya gaat vol voor de opleiding tot internist. “Mocht het in Nijmegen niet direct lukken, dan kan ik het daar nog een tweede keer proberen of de overstap naar regio Rotterdam maken.”
Een afdeling met een gouden randje
Die menselijke maat ziet Marion ook terug in haar eigen werkomgeving en rooster. Over de balans tussen werk en privé is ze namelijk erg tevreden. “Er zijn twee nachtdiensten in de week en op zondag is de afdeling gesloten. Onze late dienst is van 11:30 tot 20:00 uur, waardoor je de avond nog voor jezelf hebt. Op de momenten dat de afdeling dicht is, werken we met bereikbaarheidsdiensten waarbij er altijd twee collega’s stand-by staan.”
Lachend besluit ze: “Het is een fijne afdeling om op te mogen werken. De sfeer is prettig, het is leerzaam en het zit vol technische uitdaging. Voor mij is dit echt een plek met een gouden randje.”
