“Ik wist al snel dat de sfeer van het ETZ het beste bij mij past.”
Na jarenlang als verpleegkundige en anesthesiemedewerker te hebben gewerkt, voelde Bo Cozijnsen dat ze toe was aan een volgende stap. Ze wilde meer verantwoordelijkheid en diepgang, en vond die uitdaging in de functie van Physician Assistant (PA). Inmiddels werkt ze alweer heel wat jaren bij het ETZ, waarvan de laatste anderhalfjaar op de afdeling Neurochirurgie. Benieuwd waarom de sfeer van dit ziekenhuis zo goed bij haar past en hoe zij de kracht van de grote PA-groep ervaart? Je leest het hieronder.
Het ETZ-gevoel
Hoewel ze het hier enorm naar haar zin had, besloot ze een paar jaar geleden toch de stap te wagen naar een ander ziekenhuis, dichter bij huis, om ervaring op te doen als PA op de Intensive Care. Al snel merkte ze dat ze het ETZ-gevoel miste. “Een ziekenhuis voelt voor mij vaak als een stad met allerlei wijkjes voor alle specialismen,” vertelt Bo. “Als je ergens al lang werkt, ken je de cultuur en de mensen. Toen ik weg was, voelde ik pas echt dat de sfeer in het ETZ gewoon heel goed bij mij past. Ik had echt heimwee.”
Wat het ETZ volgens Bo zo bijzonder maakt? “Het is hier heel gemoedelijk. Die Brabantse, gezellige sfeer voel je op elke afdeling. We hebben korte lijntjes en collega’s spreken elkaar laagdrempelig aan. Dat vind ik heel fijn, want daar gaat veiligheid van zorg ook over: mensen moeten je durven bellen met een vraag en jij hen ook.”
Meer verantwoordelijkheid, vertrouwde basis
Als PA werkt Bo op het niveau van een zaalarts of op de poli. Ze heeft veel eigen verantwoordelijkheden, maar haar achtergrond op de werkvloer neemt ze altijd mee. “Het leuke is dat je de verschillende lagen in de zorg goed kent. Ik kan me daardoor makkelijk inleven in hoe het is voor een verpleegkundige om iets te moeten vragen. Ik voel me hier ook altijd gesteund om me te blijven ontwikkelen. Er wordt echt meegekeken naar wat je wilt, zoals welke cursussen je wilt volgen via het opleidingsbudget.”
Ook de kracht van de groep is een grote plus. “Omdat de groep PA’s in het ETZ heel groot is, hebben we alles goed georganiseerd. Je staat er niet alleen voor als je iets wilt veranderen; er is veel draagkracht vanuit de hele groep om het vak nóg beter te maken.”
Samen uit, samen thuis
Op een afdeling met veel acute zorg en zieke patiënten is het hard werken, maar Bo staat er nooit alleen voor. “Het is zeker niet achterover hangen; we hebben een hoog percentage acute zorg. Soms heb je stressvolle dagen, maar binnen onze groep hebben we echt een ‘samen uit, samen thuis’ gevoel. We helpen elkaar waar nodig.”
Die fijne cultuur is voor Bo doorslaggevend, ook in haar dagelijks leven. “Ik heb een jong gezin en werk nu vier dagen overdag met relatief vaste vrije dagen. Ik rijd elke dag een half uur heen en een half uur terug, terwijl ik voorheen op vijf minuten fietsen van mijn werk woonde. Maar dat heb ik er bewust voor over. De sfeer hier past gewoon heel goed bij mij; voor mij is het ETZ de plek waar ik wil zijn.”
Blik op de toekomst: een nieuw gebouw
Bo kijkt uit naar de verhuizing naar de nieuwe vleugel van het ziekenhuis. “Het oude gebouw voelt voor mij echt als thuis, maar de nieuwe plek wordt supermooi en hightech. Er is meer ruimte en meer licht. We krijgen straks meer eenpersoonskamers, waardoor we veel meer ruimte hebben om in een privésituatie met de patiënt en de familie in gesprek te gaan. Dat is voor de zorg die wij leveren echt een enorme vooruitgang.”
Met haar passie voor acute zorg en haar plek in dit hechte team is Bo voorlopig niet meer weg te slaan uit Tilburg. “Ik zit hier bij de Neurochirurgie helemaal op mijn plek.”
